Getuigenissen
Aan mijn peter…..

(Brieven uit Manilla)

“Deze eenvoudige brief om  mijn diepste dankbaarheid uit te drukken. Ik wil u graag zeggen dat ik de mijn uiterste best zal doen om mijn resultaten nog te verbeteren. Ik doe een maximale inspanning om u te laten zien dat ik wil slagen en in ruil hiervoor mijn familie wil helpen. Deze studies zijn voor mij zeer belangrijk met het oog op een goede baan en broodwinning. Eens zover wil ik me ook inzetten om andere kinderen bij hun studies te helpen.”

Genaline, 20 jaar, Bachelorstudente Voeding en Diëtiek

˄ Terug naar boven



“Dit is mijn eerste brief sinds ik afstudeerde en ik ben heel fier te kunnen schrijven dat ik les geef aan het instituut Sint Elisabeth in Manilla, met name in het 1ste en 2de jaar sociale wetenschappen. Bovendien ben ik klastitularis. Deze opdracht is zeer boeiend maar ook echt moeilijk omdat het mijn eerste job als leraar is. Het is een geweldige uitdaging die ik denk te kunnen opnemen dankzij mijn slagen aan de universiteit. Ik kan jullie niet genoeg bedanken voor jullie steun gedurende al deze jaren van studie.”

Mary Joy, 23 jaar, Master in de Sociale Wetenschappen.

˄ Terug naar boven



“Om aan de universiteit te kunnen studeren heb ik mijn familie moeten verlaten. Ik ben in Manilla terechtgekomen waar ik bij mijn tante verblijf. Ik moet haar helpen om de huur te betalen. Ik volg graag de lessen en neem deel aan alle activiteiten om zo goede resultaten te behalen. Tijdens mijn vrije tijd help ik mevrouw Bhabes in de Stichting Kaïbigan (A.M.I.E. in de Filipijnen). Wanneer ik naar huis zal gaan zal ik heel gelukkig en fier zijn te kunnen vertellen over jullie steun. De laatste keer dat ik thuis was heb ik deelgenomen aan het feest van onze provincie: ik defileerde mee op straat. De meisjes hadden mooie rokken aan en de jongens droegen “barongs” (feestkledij, vaak transparant). Aan de universiteit draag ik een uniform. Ik kan haast niet wachten om mijn familie terug te zien, maar ik doe er alles aan om te slagen.”

Kryssa, 17 jaar, Bachelorstudente Informatica.

˄ Terug naar boven



“Ik ben zeer vereerd verkozen te zijn tot “Student van de Staat” aan de universiteit en de bste resultaten behaald te hebben ondanks enkele afwezigheden tijdens het laatste semester als gevolg van dengue, een troposche griep veroorzaakt door een mug. Dit zou niet mogelijk geweest zijn zonder jullie. Met mijn familie gaat het beter vergeleken met vorig jaar mede dank zij jullie hulp aan mij. Tijdens de vakantie was ik in het stadhuis van Manilla werkzaam in een hulpprogramma voor noodlijdende kinderen. Met het geld dat ik verdiend heb, heb ik nieuwe schoenen en een schooluniform kunnen kopen. Mijn lievelingssport is klimmen op de kliffen. Ik speel ook goed schaak en vertegenwoordig mijn universiteit op verschillende officiële schoolwedstrijden.

John Pieter, 20 jaar, Bachelorstudent Wiskunde.

˄ Terug naar boven



“Ik had een feestje met mijn vrienden, broers en zussen waaronder Maria Thérèsa die jullie vroeger hebben gesponsord… Ik beeindigde net mijn OJT (On the Job Training) bij de Eagle Ridge Golf ande Country Club waar ik als “caddie” (assistent golfspeler) en telefoniste heb gewerkt. De golfspelers waarderen me en geven me drinkgeld dat me toelaat mijn verplaatsing naar de golfclub te betalen. Ik ontmoet er ook vreemdelingen en schaaf mijn Engels bij. Ik leerde er ook opdienen bij huwelijks-, verjaar-dags-, doopmaaltijden en hield er van de tafels te versieren. Mijn broers en zussen maken het goed en studeren nog behalve Maria Thérèsa die als bedrijfsmanager in een hotel tewerk gesteld is. Mijn broer studeert psychologie, mijn ene zuster Bedrijfsbeheer en mijn andere zuster Administratiewetenschappen aan een technische hoge school. Allen zijn ze jobstudenten.
Nogmaals dank voor de hulp aan onze familie.

Maria Elizhia, 18 jaar, Bachelorstudente Toerisme

˄ Terug naar boven

Heel wat gebeurtenissen kunnen een mensenleven danig overhoop halen : het overlijden van een partner of kind, een ziekte, een ernstig ongeval. Maar voor wie zich het lot van de wereld aantrekt, zijn er ook nog grote natuurrampen zoals de tsunami in de landen rond de Indische Oceaan, de verschrikkelijke aardbeving in Haïti of de overstromingen in Bangladesh en Australië. En dan is er nog het leed dat mensen elkaar aandoen, zoals de terreuraanslagen in de Verenigde Staten of in het Midden-Oosten, of de huidige bloedige repressie in de Arabische wereld.
Daarnaast, gelukkig, zijn er contacten in het leven die iemand diep kunnen raken en tot bevoorrechte relaties kunnen leiden, zoals hier tussen vrienden of elders met personen die u hebt leren kennen.

Toen ik meer dan 25 jaar geleden, dankzij de getuigenis van een jong koppel uit Nijvel, kennis maakte met A.M.I.E., had ik nooit kunnen geloven dat ik mettertijd peter zou worden van 7 jonge vrouwen op de Filippijnen. Maar eerst maakte ik kennis met de onvermoeibare inzet van Thérèse-Marie en Jean Flipot in België, en met de acties op het terrein van de missionarissen. Ik herinner me vooral de acties die door de Salesianen werden ondernomen op het eiland Cebu aan de Filippijnen.  Deze missionarissen van Don Bosco hadden de “Youth Center” Pasil en de “Boy’s Home” gebouwd.  Destijds volstond
20 000 BEF voor de aankoop van bouwmaterialen en de heropbouw van een klein huisje en zo een kans geven aan een hele familie een sloppenwijk te verlaten.

Lezen

Xavier Votron

˄ Terug naar boven